Herinneringen aan Jacques Lubbers Op dinsdagavond 5 november overleed Jacques Lubbers. Op 12 november hebben we hem herdacht tijdens een afscheidsdienst met zijn naaste familie, vrienden, bekenden en gelukkig veel VPG leden en oud-leden. Hierbij een aantal herinneringen door Fredy Versluys…
Begin jaren 70 leerde ik Jacques kennen op de VPG manege in Ouderkerk. Een klein jongetje met een hoog stemmetje, een ingewikkeld lijf en een heel duidelijke eigen wil. Hij wilde leren paardrijden maar hij kon de teugels niet vasthouden. Gelukkig werkte de truc met de teugels achter zijn ellebogen naar verloop van tijd prima bij hem. En natuurlijk wilde hij ook in galop, en dat lukte ook nog met behulp van een kleine pony en een snelle helper. Met zijn stem kreeg hij heel veel bij het paard voor elkaar, later leerde hij ook hoe hij door het samenspel tussen teugel – en gewichtshulpen zijn paard nog beter kon besturen. Op een klittenband zadel met blokken op de juiste plekken kon hij zelfstandig in stap rondrijden, en die zelfstandigheid, daar ging het hem om !
In 1988 verhuisde de Vereniging naar een eigen accommodatie in Amsterdam Zuid –Oost. Er ontstond daar ook de mogelijkheid om te mennen. Jacques deed daar al snel aan mee, het gaf hem nog meer onafhankelijkheid, hij kon nu ook andere mensen met zich mee laten rijden. Ook nu waren zijn stem, zijn alertheid, zijn ruimtelijk inzicht zijn allersterkste kwaliteiten. En natuurlijk niet te vergeten zijn humor, zijn relativerend vermogen en zijn speciale onopvallende manier om even om hulp te vragen als dat nodig was.
Jacques kreeg zo de smaak te pakken van het mennen dat hij in 2000 op internationaal niveau kon deelnemen aan het wereldkampioenschap Paramennen in Oostenrijk. Door zijn gedrevenheid en bekwaamheid wist hij de aanvankelijk toch wel sceptische juryleden te overtuigen dat ook sporters met een ernstig lichamelijke beperking in deze tak van sport op niveau konden presteren. Ook daarna bleef Jacques actief binnen de VPG mengroep. Maar niet alleen daar. Hoeveel wedstrijden zal hij op de VPG als “speaker” niet aan elkaar gepraat hebben? Urenlang deed hij verslag van alles wat er tijdens zo’n dag gebeurde op zijn eigen humoristische wijze.

We wisten al een jaar dat Jacques ziek was, maar optimist als hij was, had hij het vooral over de mogelijkheden die er voor hem nog waren.
Twee weken geleden waren we op bezoek bij hem in het AMC. Wat moeilijk moet het voor hem geweest zijn om niet te kunnen praten doordat hij aan de beademing lag. Vrijwel alle zelfstandigheid had hij moeten inleveren.

Gelukkig kwam daarna toch nog een korte tijd dat hij thuis kon zijn en weer wat eigen regie kon laten gelden.

Jacques, we zullen jou, je stem, je grapjes en je sportiviteit erg missen op de Vereniging. Maar we kunnen er trots op zijn dat we jou in ons midden hebben gehad, jij met de lijfspreuk : waar een wil is is een weg , of zoals op je website staat:
Kan niet is dood en wil niet ligt ernaast !